Interview met Ton Rozeman

Schrijver Ton Rozeman geeft donderdagavond 9 januari een interview over zijn verhalenbundel Wat ik van liefde weet in de literaire talkshow Boek Nu! in Rotterdam.

Rozeman schreef eerder de verhalenbundels Misschien maar beter ook (2004) en Nu gaat het gebeuren (2007). Hij schrijft vaak over gewone mensen die worstelen met anderen en zichzelf. Rozemans verhalen zijn eenvoudig geschreven, de dialogen zijn sterk en realistisch. Neem de volgende zinnen uit Koffer, een verhaal dat oogt als een prozagedicht:

 

ik dacht dat het een bevlieging was

dat ze het niet meende

maar toen ze de avond daarna

thuis kwam van haar werk

zette ze een pizza in de oven

eentje

geen twee

als ik ook pizza wilde moest ik die

van mijn ogen geld kopen

koop een pizza die opgewarmd is, zei ze,

want die oven is van mij, van mij

alleen

 

Meer informatie over het interview vind je op de site van theater Walhalla. 

 

Bach, Engelse suite nr. 2

Martha Argerich. Ze speelt snel, intens, vol gevoel. Het oogt sensueel.
Ivo Pogorelich. Hij speelt streng, technisch briljant, mathematisch. Misschien wel precies zoals Bach het in zijn hoofd had.

Toen hij in 1980 niet de erkenning kreeg van de voltallige jury van het Chopin Concours en in de derde ronde naar huis werd gestuurd, stapte een boze Martha Argerich op. "Pogorelich is een genie", zei ze.

Ivo Pogorelich stopte in 1996, na de dood van zijn pianodocente, die ook zijn geliefde was, met spelen. Pas jaren later trad hij weer op.

 

Eenzaamheid als offensief

In Duitsland is het nieuwe boek van de schrijver Botho Strauß verschenen: Lichter des Toren. Der Idiot und seine Zeit. Een zoektocht naar eenzaamheid en inspiratie.

Op literaturkritik.de lees je mijn recensie van dit boek.

Rätselhaft, obskur und inspiriert von großen Einzelgängern – so präsentiert sich Strauß in „Lichter des Toren“. Trotz der Verschlossenheit, die mit der Eremiten-Perspektive verbunden ist, sind die Gedanken reich und lesenswert – gerade durch ihren Widerstand gegen Auffassungen, die uns vertraut geworden sind. Strauß ist sich seiner Radikalität bewusst, und findet dafür eine ebenso leichte wie zauberhafte Wendung: „Man kann in die Einsamkeit nur gehen als in eine unerhörte Offensive.

Naakt onder wolven

Bij de Groene Amsterdammer van deze week vind je de bijlage Herontdekte klassiekers.

Met Marilyn Monroe zoals je haar nog nooit zag, een Ode aan het onaffe van Christiaan Weijts, en mijn recensie van de Duitse roman Naakt onder wolven.

De trucs van Daniel Kehlmann

Op athenaeum.nl vind je mijn bespreking van F, de nieuwe roman van de Duitse schrijver Daniel Kehlmann.

Kehlmann debuteerde in 1997 met Beerholms Vorstellung, een roman over een illusionist die in zijn eigen trucjes gaat geloven. In 2005 brak hij internationaal door met Het meten van de wereld, een roman over twee wetenschappelijke pioniers uit een bloeiperiode van de Duitse cultuur: de wiskundige Carl Friedrich Gauß en de ontdekkingsreiziger Wilhelm von Humboldt. Het boek ging in het Duitstalig gebied anderhalf miljoen keer over de toonbank: dat is vaker dan Het parfum van Patrick Süskind, vaker dan De blikken trommel van Günter Grass. Kehlmann kreeg prijzen als waren het pralines: de Candideprijs van het Franse Ministerie van Cultuur, de Kleistprijs van de Deutsche Bank, de Thomas Mannprijs van de Hanzestad Lübeck.

En nu is F verschenen. Is het de langverwachte opvolger van Het meten van de wereld?

Das Meer ist groß

Vannacht beleefde ik iets wonderlijks. Ik was in slaap gevallen met radio 1 aan. Midden in de nacht werd ik wakker en hoorde deze wonderlijke dialoog:

 

(je hoort het ruisen van de zee)

“Guten Morgen.”

“Guten Morgen.”

“Das Meer ist groß.”

“Ja?”

„Sie kennen das?“

„Nein.“

„Tschechow. Euhh…Gor…Gorki, ich glaube, Gorki fand Tschechow eines Morgens am Ufer des Schwarzen Meeres. Er setzte sich neben ihn und fragte, wie Tschechow das beschreiben würde. Tschechow dachte einen Augenblick nach, dann sagte er: ‚Das Meer ist groß'‘“.

„Ach so, ja, natürlich (…)“.

De tweede stem maakte indruk op me. Ze klonk prachtig. Het Duits was zo diep, zo welluidend.

Ik heb het opgezocht. Ik was midden in het hoorspel naar Het Bureau van Voskuil beland.
De stem is van Jürgen Christoph Kamcke.

Het Bureau. Aflevering 278 (vanaf 6:30)

 

Het image van Daniel Kehlmann

Hoe presenteert de Duitse schrijver Daniel Kehlmann zich in de media? Welk image probeert hij van zichzelf over te brengen?
Hoe gaat die Selbstinszenierung, de enscenering van zijn eigen persoon, in zijn werk?

Daarover lees je meer in een bespreking van mij voor literaturkritik.de.