City2Cities: Daniel Kehlmann

Benieuwd naar de verfilming van de bestseller van Daniel Kehlmann, Die Vermessung der Welt? Of heb je het boek nooit gelezen, maar wil je wel de film zien?
Ga dan op zondag 21 april naar het Utrechtse filmtheater 't Hoogt. Ik geef die avond een inleiding op de film, en zal ingaan op het werk van de schrijver.
Die Vermessung der Welt is een roman over Duitse Geistesgeschichte, over Kant en de klassieken, over de Duitse zucht naar Ordnung, over hooggestemde wetenschappelijke idealen op de Orinoco en in het Amazonewoud.

Eindejaarslijstjes

Het zijn de laatste dagen van het jaar. Bohemian Rhapsody staat nog stevig op plaats 1 in de Top 2000, Mark Rutte is politicus van het jaar en over Geert Wilders wordt het meest getwitterd. Hier een andere top: die van de beste films van de afgelopen twintig jaar. De muziek doet mij trouwens aan Charles Ives denken:
The unanswered question.

Visconti

Vanavond zendt ARTE de film Il Gattopardo van Luchino Visconti uit.
Hieronder een korte documentaire over deze Italiaanse regisseur. De beelden beginnen met een Visconti die om acht uur 's ochtends door Venetië vaart. Het is de eerste dag van de verfilming van Thomas Manns novelle De dood in Venetië.

The times they are a-changing...

Het lied van Bob Dylan, toepasbaar op talloze associaties die in je opkomen als je naar de songtekst luistert.
Hier met de opening van de film Watchmen, toevallig vanavond te zien op RTL5.

Top Gun volgens Tarantino

Waarom Hollywood zo veel slechte films maakt – daarover staat vandaag een artikel in NRC. Het antwoord luidt, volgens cultuurfilosoof en schrijver Mark Harris, Top Gun. De film zou volledig vanuit de marketing bedacht zijn.

Waarom Top Gun zo’n geweldige film is, daarover zei Quentin Tarantino in 1994 het volgende.

Annie Girardot (1931-2011)

In Parijs is de actrice Annie Girardot overleden.
Ze speelde prachtige filmrollen, waaronder die van Nadia in Luchino Visconti’s Rocco e i suoi fratelli. Hieronder een fragment, met haar tegenspeler Alain Delon in de rol van Rocco. De scene is gefilmd op het dak van de Milanese Dom.

John Woo - The Killer

Opvliegende witte duiven met kaarsen op de achtergrond, zoetgevooisde muziek, shootouts geregisseerd als ballet – als John Woo kitsch is, dan is hij kitsch met een grote K.

In deze scene zie je het hoofdpersonage uit The Killer (1989) met Woo’s handelsmerken: personages die pistolen op elkaars hoofd richten, opera-achtig sentiment en een kogelregen in slow motion. Een van de meest stijlvolle scènes volgt op deze actiescene. Woo laat de rechercheur die achter de Killer aanzit, plaats nemen in zijn stoel, in eenzelfde frame en met eenzelfde handeling.

Later zou Woo veel van zijn originaliteit inleveren in Hollywood, waar hij films als Hard Target en Broken Arrow maakte. Woo: “Even though I enjoyed the opportunity to work in Hollywood, I never got used to their system. I didn't like much of the studio people. Well, there are too much politics and so much going on, and a lot of them have nothing to do with the movie. It's all about power, it's all about egos."

Barry Lyndon

Lange tijd zagen liefhebbers van Stanley Kubrick de film
Barry Lyndon als een van zijn mindere. En toch is een echte Kubrick. Kubrick gebruikte een lichtsterke lens van de NASA om het kaarslicht vast te leggen, en klassieke muziek als soundtrack. Barry is een typisch Kubrickpersonage: vol twijfel, gekweld door de verkeerde keuzes die hij maakt.

Bardsongs

Bardsongs is een mooi gemaakte speelfilm over drie volksvertellingen. In de hoofdrollen: een plastic collector uit India, een Koranleerling uit Mali, een vader en dochter in de Himalaya. De Nederlandse regisseur Sander Francken neemt je overal mee naar toe. Bardsongs draait de komende week nog in onder meer Den Haag, Utrecht en Amsterdam.

Rocco

Het is een van de mooiste films die ik heb gezien: Rocco e i suoi fratelli (Rocco en zijn broers) van Luchino Visconti.
Vijf broers uit Zuid-Italië proberen in Milaan iets van hun leven te maken.
Hieronder de trailer uit 1960. De eerste uncut versie, oftewel: una edizione rigorosamente integrale.

Michelangelo Antonioni

‘Our responses to the world are, by their very nature, complex and contradictory. Yet we generally expect fictional narratives to organize these responses and provide us with extractable ‘messages’, denying contradictions, simplifying complexities, rejecting (or at least coherently positioning) ambiguity. Such expectations will get us nowhere with Antonioni, whose films are as inexhaustible as reality itself. Which is precisely why – the supreme irony – so many viewers perceive his work as unusually empty, mistaking specifics for generalizations, humanism for misanthropy, depth for shallowness, presence for absence, optimism for pessimism.’
Brad Stevens over de Italiaanse regisseur Antonioni (1912-2007)